De Waddeneilanden blijven aantrekkingskracht op mij hebben. Ik weet niet precies hoe het komt. Misschien omdat ik er zowel in mijn kinderjaren als in mijn tienertijd er veel geweest ben. De ruimte, de frisse lucht, de weidsheid, de zon, het strand, de vogels en natuurlijk het wad. Inmiddels hebben onze dochters ook al een band opgebouwd met de Waddeneilanden. Mijn oudste dochter verwoordde het onlangs zo: “ik voelde me zo gelukkig toen ik in de duinen liep, de wind om me heen was en de meeuwen boven mijn hoofd vlogen”. (naar aanleiding van het Kaleb kamp)
Daar heb ik natuurlijk weinig aan toe te voegen. En daarom zijn we na het kamp op Schiermonnnikoog vrolijk doorgereisd naar Terschellng. Volgens velen het mooiste Waddeneiland. Wij zijn er nog niet helemaal uit. Onze liefde voor Vlieland is misschien nog groter (we vonden Terschelling wat druk). Maar dat kan natuurlijk ook komen door de vele herinneringen die daar liggen.
Anyway, op Terschelling zijn ook zeker wel rustige plekjes te vinden (zie foto’s).