Het herten kijken op de Hoge Veluwe begint een ware publieksattractie te worden. Letterlijk honderden mensen staan in rijen opgesteld langs de Wildbaanweg. Koelboxen, tuinstoelen en een mix van allerlei geïnteresseerden vind je langs deze weg. Ondertussen kun je je ook verlekkeren aan een hele hoop mm’s en bijkletsen met bekende en minder bekende fotografen.
Zelf ben ik er met mijn gezin ook langs gereden (op de terugweg van opa en oma), om mijn dochters het burlen van de herten te laten zien. En het moet gezegd zijn, ze zaten erg dichtbij en deden goed hun best. Niet voor het publiek, ik kreeg de indruk dat ze zich daar nauwelijks nog iets van aantrokken. Ook het licht was goed. Toch liep ik zelf een beetje vertwijfeld rond. Ik wist niet of ik moest genieten van het mooie schouwspel of me verwonderen over het gedrag van mijn menselijke soortgenoten. Die twijfel uitte zich ook in mijn foto activiteit. Eerst alleen met de kijker rondgelopen en mijn dochters gewezen op wat er gaande was. Daarna toch maar even de camera gepakt (met de standaardlens, overigens een nieuwe (Nikon 16-85 vr)). Dus niet voor de herten, maar voor de mensen. Op de een of andere manier vond ik dat opmerkelijker dan het burlgedrag. Thuisgekomen twijfelde ik nog steeds. Ik had toch wel mooie beelden kunnen maken. Maar mijn tweeslachtigheid weerhield me ervan. Maar gelukkig hadden anderen daar minder last van, dus bij deze mijn oproep, wie heeft er nog foto’s van de burlende herten langs de Wildbaanweg?
Zelf ben ik er met mijn gezin ook langs gereden (op de terugweg van opa en oma), om mijn dochters het burlen van de herten te laten zien. En het moet gezegd zijn, ze zaten erg dichtbij en deden goed hun best. Niet voor het publiek, ik kreeg de indruk dat ze zich daar nauwelijks nog iets van aantrokken. Ook het licht was goed. Toch liep ik zelf een beetje vertwijfeld rond. Ik wist niet of ik moest genieten van het mooie schouwspel of me verwonderen over het gedrag van mijn menselijke soortgenoten. Die twijfel uitte zich ook in mijn foto activiteit. Eerst alleen met de kijker rondgelopen en mijn dochters gewezen op wat er gaande was. Daarna toch maar even de camera gepakt (met de standaardlens, overigens een nieuwe (Nikon 16-85 vr)). Dus niet voor de herten, maar voor de mensen. Op de een of andere manier vond ik dat opmerkelijker dan het burlgedrag. Thuisgekomen twijfelde ik nog steeds. Ik had toch wel mooie beelden kunnen maken. Maar mijn tweeslachtigheid weerhield me ervan. Maar gelukkig hadden anderen daar minder last van, dus bij deze mijn oproep, wie heeft er nog foto’s van de burlende herten langs de Wildbaanweg?