Tijdens mijn verblijf in de Midi Pyreneën had ik een nacht geboekt op de Pic du Midi. Pic du Midi is een sterrenwacht in de Pyreneën op maar liefst 2877m! De zon zien ondergaan en zien opkomen boven op een Pyreneëntop, dat leek me wel wat. Dus daarom richting de Pyreneën gereden om me 's middags te melden voor de 'nuit au sommet'. Na de ontvangst bleek al snel dat alles in het Frans ging. Dat had ik natuurlijk wel verwacht, maar het Engels van de gids was ongeveer zo goed als mijn Frans, dus dat schoot niet erg op. Gelukkig was er een Australiër die al enige jaren in Frankrijk woonde. Hij hielp me af en toe met was dingen, maar ook hij begreep niet alles.
Op de top was het bij aankomst mistig. Oftewel, de top zat in de wolken en dan zie je weinig. Daarom maar braaf met de groep mee en luisteren naar de verhalen over het ontstaan van het weerstation en sterrenwacht op Pic du Midi. Vervolgens werden we getrakteerd op een 4-gangen menu (het blijft natuurlijk Frankrijk), terwijl ik nog steeds hoopte op wat opklaringen. Het was sowieso een beetje zielig voor me. Er was keurig netjes een tafeltje voor mij alleen gedekt, terwijl de meeste andere gasten met zijn tweeën romantisch zaten te dineren. Ze kwamen zichtbaar met andere intenties naar de top dan ik. Maar het eten smaakte goed en zowaar, vlak voor het hoofdgerecht (gang 3) slaakte de meest enthousiaste dame van de groep een vreugdekreet, iets met montagne erin. Wow, het werd ineens helder! Snel naar mijn kamer gesprint om de fototas te pakken en naar buiten! Daar was het flink fris (een paar graden boven nul), maar daar was ik op voorbereid. Binnen de kortste keren was het licht magisch en klikte ik er vrolijk op los. Geweldig het uitzicht op een eindeloze rij toppen van meer dan 3000m hoog.
De ober paste zijn planning maar aan op gasten die in en uit liepen. Hij was er blijkbaar aan gewend. Snel naar binnen, hoofdgerecht erin en weer naar buiten. Het diner werd plotseling ondergeschikt aan de vergezichten, en zo hoort het ook. De avond werd afgesloten met als toetje een prachtige zonsondergang en een zoetig taartje. In die volgorde wat mij betreft.
's Avonds kregen we nog wat uitleg over de sterrenhemel en konden we nog wat hemellichamen bekijken (o.a. Jupiter). Bij het Franse verhaal over alle sterrenstelsel viel ik bijna in slaap, dus toen maar naar mijn kamer. Na een kort nachtje (toch wel lastig in slaap komen op 3000m) stond ik vol goede moed op om 5 uur om niets te missen van de zonsopkomst. Het duurde langer dan ik dacht, maar na een uur werd het langzaam licht. De zon kwam bijna op, maar toen dreef er een wolkenband binnen en verdween de Pic du Midi weer in de wolken… Dit bleef helaas aanhouden en uiteindelijk ben ik om een uur of 11 maar naar beneden gegaan. Maar vooral in de avond was het geweldig, dus spijt heb ik zeker niet.
