De burlgekte heeft in Nederland grootse vormen aangenomen. Terwijl ik dit typ staan er al weer een paar honderd mensen te wachten op de Wildbaanweg in het park de Hoge Veluwe. Elke middag worden er appeltjes gevoerd en zo tegen een uur of 6 komen de dames uit het bos gehobbeld gevolgd door enkele hitsige heren. Een mooi spektakel dat je goed kan zien vanaf de weg. De herten trekken zich weinig meer aan van de vele telelenzen die als geweren op ze gericht staan. De meeste fotografen blijven volharden in het dragen van camouflagekledij wat enigszins kolderiek aandoet. Ook als je er staat als Pipo de clown is de verleiding van sappige appeltjes te groot.
Het is een prima plek om het burlfeest van dichtbij te bekijken, maar toch is het niet mijn ‘cup of tea’.
Natuurbeleving is voor mij meer iets van rust en niemand om je heen. Bovendien kom je op zo’n plek maar zelden thuis met een unieke foto. Daarom toch maar naar andere plekken. Dat valt niet mee, want in de ‘vrije wildbaan’ (interessant woord voor overig bos) is het langer zoeken en kunnen ze overal zitten. Maar dit jaar sinds een paar jaar weer een paar succesvolle ochtenden gehad. Zittend onder een vliegden speelde er zich een uitgebreid schouwspel voor mijn neus af. Wel 10 hitsige mannen en te weinig gewillige vrouwtjes voerden het stuk op. Een recept voor problemen natuurlijk en dan liepen de vrouwtjes ook nog regelmatig over van de ene heer naar de andere.
Iedere zichzelf respecterende edelhertman weet wat hem dan te doen staat: knokken. Je hebt dat onhandige gewei immers niet voor niets gekregen! Oog voor de omgeving hadden ze niet meer, dus ik zat erbij en keer ernaar. Gelukkig ben ik in de drukte niet vergeten wat foto’s te maken.
Bij het eerste beeld heb ik een tegendraadse compositie gekozen. Eigenlijk moet er meer ruimte zijn in de kijkrichting, maar op de 1 of andere manier vond ik dit toch iets meer hebben.
Een symbolische foto voor hoe ik graag de bronst beleef, een beetje tegendraads. En het liefst alleen…