Aan de winter lijkt geen eind te komen. Ik spreek steeds meer mensen die een beetje wintermoe zijn geworden. Nu ben ik dat als fotograaf niet snel, maar ik moet eerlijk toegeven dat er bij mij ook een soort winterverzadiging aan het optreden is. Ik voelde mee met deze specht vandaag. Het bracht zelfs het volgende gedicht in mij naar boven.
Eeuwige winter
Eindeloze sneeuw dwarrelt weer neer,
Ik ben het zat, het hoeft niet meer.
Gelaten druk ik me tegen een boom.
Het komt over me; als in een droom.
Denkend aan het warme lentelicht,
valt er een sneeuwvlok op mijn gezicht.
Sneeuw en winterlicht blijven natuurlijk oneindige mogelijkheden geven voor mooie foto’s. Toch denk je al weer aan de vroege lente, de paddentrek, bloeiend speenkruid, zingende merels, languit liggen in het gras….
We blijven dromen….