Na een jaar afwezigheid liet de ijsvogel zich weer zien bij het plasje van mijn drijfhut. En daar ben ik natuurlijk heel blij mee, want dit is toch wel mijn lievelingsvogel voor Nederland. Wat een kleuren. Het lijkt hier gewoon niet te passen. Op een gegeven moment ging zij (kun je zien aan de oranje vlek op de snavel) mooi voor me zitten in een wilg in herfststemming. Toen zag ik opeens een sperwer recht op me (en de ijsvogel!) af vliegen. De ijsvogel schrok en ging er snel vandoor. Uiteraard zette de sperwer de achtervolging in, maar de ijsvogel wist te ontsnappen en kwam terug naar de wilg. Dus hier zit ze een beetje uit te hijgen van de opgedane spanning. Dit gaf mij mooi de gelegenheid om haar vast te leggen in het geel van de wilg. Wat een schoonheid! En schuw zijn ze niet. Tenminste, niet als ik in de drijfhut lig. Ze beschouwen dit als een ongevaarlijk object. Zelfs af en toe een handig object, want ik heb al meerdere malen meegemaakt dat de ijsvogel op mijn drijfhut ging zitten!
Ik hoop dat ze deze winter goed doorkomen en dat ik nog vaak de gelegenheid krijg om ze vast te leggen.