Dit er onschuldig uitziende meerkoetenjong zat vandaag in het plasje waar mijn drijfhutje ligt. Ik had het nestje en de jongen al gezien, maar toen ik eigenlijk al wilde stoppen, zat deze wel erg mooi in het riet. De rode kleur van het kuiken stak mooi af tegen het riet. Dus op mijn gemakje een paar foto’s gemaakt. Terwijl ik de foto’s zat de bekijken op de camera hoorde ik voor me ineens een flinke plons. Ik keek en zag niets meer. Meerkoetenjong verdwenen. Waarschijnlijk in de bek van een flinke snoek. Wat jammer voor zo’n mooi beestje, denk je natuurlijk gelijk. En, misschien had ik iets sneller door moeten gaan. Maar ja, te laat. Tsja, als fotograaf (of gewoon als waarnemer) ben je soms toch iets meer dan alleen toeschouwer. Aan de andere kant, dit meerkoetenjong had de neiging wat alleen te zitten (er waren nog 2 jongen) en dat is in de vrije natuur solliciteren naar opgegeten worden. Dus ook zonder mijn aanwezigheid was hij waarschijnlijk in een snoekenmaag terecht gekomen. Gelukkig hebben we de foto’s nog…
Gisteren werkten een paartje kuifeenden goed mee. Dit was de eerste keer dat ik ze goed voor de lens kreeg. Het zijn prachtige beesten, die ik graag een keer wilde vastleggen. Bij deze dus.
