Op vrijdag heb ik altijd 4 kinderen om voor te zorgen. ’s Ochtends gaan ze naar school, maar ’s middags zijn ze vrij. Vorige week hadden we een braakbal gevonden, dus die zijn we maar eens gaan uitpluizen. Er zaten botjes in, maar helaas geen schedeltje.
Al pratend werden de kinderen steeds enthousiaster. Ze wilden zelf ook naar buiten om beestjes te zoeken. Toen ik vertelde dat ik bij de rivier wel eens een dode rivierkreeft had gevonden, was het reisdoel natuurlijk bekend. Alleen moest eerst mijn jongste dochter zich weer aankleden, want die liep in een prinsessenjurk rond (standaard kleding thuis momenteel). Maar goed, eindelijk aangekleed en wij met z’n vijven naar de rivier. Het water is nog redelijk hoog, maar nog hoger geweest. Dus langs de waterlijn gespeurd naar beestjes. Eerst vonden we nog niets (wel veel mooie stenen, zwanenmossels en schelpen), maar op een gegeven moment had Dieke iets gevonden dat op pootjes van een kreeft leek. Daar was ze erg blij mee; ze had zelfs gebeden of we een rivierkreeft mochten vinden! Uiteindelijk gingen we weer terug en toen ineens: pap, wat is dit? En ja hoor, daar lagen de resten van een behoorlijke krab! Dieke was door het dolle heen, een echte krab! Ze kreeg er de kriebels van, zei ze tegen me. Mag ik die op school laten zien? Dus moest de krab in een potje mee naar huis. Toch mooi hoe enthousiast kinderen reageren op mooie dingen om hen heen. Misschien dat Jezus dat bedoelde met ‘worden als een kind’.
Thuis even zitten zoeken wat het kon zijn en we waren er al snel achter dat het een wolhandkrab is. Groot (lijf zo groot als een hand), en met wolharen rond de scharen. Het blijkt dat dit beest in de vorige eeuw door Aziatische schepen hier terecht is gekomen (waarschijnlijk uit China). Het vormt nu af en toe een plaag voor vissers (ze gaan in de fuiken zitten en bijten op het aas). Toch een indrukwekkend beest (zeker voor een meisje van 6!).
Hier een fotootje van een trotse/angstige Dieke met haar vondst.
En nog een foto van een zwanenmossel (echt mooi van binnen!).
