Bij aankomst bij de boshut hoorde ik al het zachte gefluit van de goudvink. Achter de hut zat een mannetje fraai in het zonnetje in een berk. Met de goudvink heb ik al jaren een speciale band. Een prachtig beestje, die je niet heel vaak ziet, maar wel vaak genoeg om er een band mee op te bouwen. De eerste keer dat ik ze zag, was ik nog een tiener. Toen we het beestje gezien hadden, deden we een vreugdedansje op een bospad. Dat heb ik deze keer niet gedaan, maar wel genoot ik stilletjes van deze prachtige verschijningen. Na een poosje kwamen ze regelmatig drinken en kon ik een paar foto’s maken.
