Dit was de titel van een boek dat ik ooit in mijn tienerjaren voor 2 gulden uit de afgeschreven boeken bak viste bij de bibliotheek. Gelukkig was het boek vertaald: ‘Nachtvogels – fotojacht op uilen’. De Duitse auteur Otto Färber besteedde al zijn tijd (zo leek het althans) aan het vastleggen van allerlei soorten uilen. Een in die tijd nog lastiger opgave, aangezien de fototechniek een stuk primitiever was dan nu. Hij bouwde complete stellages om bepaalde soorten (bijvoorbeeld de ruigpootuil) vast te kunnen leggen. Kennelijk was in die tijd nestfotografie ook nog geen beladen onderwerp. Als tiener smulde ik van deze mooie verhalen en alle moeite en inventiviteit die uitgehaald werd om een uil mooi op de foto te kunnen zetten. Misschien is daar wel de kiem geboren voor mijn vogelfotografie. En uilen zijn ook voor mij nog steeds fascinerende dieren.
Uilen zijn nog steeds erg populair onder natuurfotografen. Op de één of andere manier maken ze wat los bij de mensen. Is het hun mysterieuze levenswijze of misschien wel de ‘menselijke’ blik (2 ogen naast elkaar)? Voor deze uil hoefde ik niet zoveel moeite te doen als Otto Färber in de zeventiger jaren. Hij zat gewoon lekker te soezen langs een wandelpad in het Renkums beekdal. De vele wandelaars keken ook even verbaasd naar boven. Sommigen liepen door, omdat ze niet veel meer zagen dan een boom.
Als eerbetoon aan Otto Färber (zijn boek bevatte veel zwart-wit foto) hier een zwart-wit variant van de duttende bosuil.
