Tijdens onze fietsvakantie door Nederland kwamen we toevallig een zogenaamde voervos tegen in de duinen tussen Scheveningen en Katwijk. Op een bankje zat Jan met een zakje hondebrokjes en naast hem stond een vos schooiend te kijken. Het was snel duidelijk dat deze vos precies wist wat er in het zakje zat. Jan vertelde trots over ‘zijn’ Rosa, zoals hij de vos liefkozend noemde. Ik probeerde een gesprekje aan te gaan over de effecten van het voeren van vossen, maar Jan was te druk met het voeren en het showen van de vos. Ik kreeg de indruk dat hij me niet goed hoorde (of was het Oost-Indisch doof?). Rosa had twee jongen en ook die kwamen volgens Jan af en toe buurten, al durfden ze niet zo dichtbij te komen als Rosa. Ondertussen lag Rosa rustig naast het bankje, als een hond die uitrust van een lange wandeling. Jan moedigde mijn dochter aan om ook een brokje te voeren. Ze hoefde vooral niet bang te zijn; Rosa wist immers precies hoe ze het brokje moest pakken.
In natuurfotografenland is er veel discussie over het voeren van vossen. Hij zou de beesten afhankelijk maken en zo is er natuurlijk niets natuurlijks meer aan. Jan had deze discussie duidelijk gemist en genoot elke dag van zijn uitje naar de vos. Hij maakte de vos blij en bovendien liet hij veel voorbijgangers genieten van ‘zijn’ vos.
Aan het eind van de sessie strooide Jan een aantal brokjes op de grond en voorspelde hij dat Rosa ze ging verzamelen in haar bek en zo zou vertrekken. Op die manier legde ze een voorraadje aan voor later. Terwijl wij doorfietsen reed Jan op zijn scooter terug naar Katwijk om een nieuw voorraadje brokjes te halen.
Is het erg wat Jan doet? De vos is blij en veel voorbijgangers ook. Daarnaast heeft Jan dagelijks een leuk uitje. Fundamenteel verschilt het niet van het voeren van mezen in de achtertuin. Vossen zijn nu eenmaal opportunistisch van aard en wat dat betreft vertonen ze veel gelijkenis met natuurfotografen!
