Deze morgen heel vroeg was ik op de Grebbeberg. Omdat de mist bleef hangen in de uiterwaarden besloot ik het bos op te zoeken. Op de Grebbeberg heb je een mooi klein stuk beukenbos. Een bewogen plek. Het was er nu doodstil. 72 jaar geleden was dit wel anders, want toen had het Nederlandse leger zich verschanst op de flanken van de stuwwal. Zo probeerden ze, tegen beter weten in, het Duitse leger te stoppen. Mijn opa was één van hen. Ongemerkt gingen mijn gedachten terug naar deze dagen. Hoe anders was het toen hier. De soldaten wachtten gespannen af op de vijand die snel dichterbij kwam. Nu herinneren alleen nog de begraafplaats en wat verspreide bunkers aan deze donkere tijd. Van mijn opa heb ik alleen nog een oude zwart-witte foto van deze tijd. Samen met een paar strijdmakkers staat hij met een schop bij een kuil. Ze kijken nog opgewekt en fier (zoals dat toen hoorde bij een foto). Veel meer weet ik ook niet van zijn tijd op de Grebbeberg, want mijn opa sprak er niet over. Soms hoorde ik iets van oma, zoals het verhaal van een Nederlandse soldaat die wilde overlopen naar de vijand. Eén van de mannen ging hem achterna om te voorkomen dat dit ook ging lukken, en zo werd hij 1 van de slachtoffers op de Grebbeberg. Een verhaal met vele dilemma's, dat maar weer eens aangeeft dat goed en fout niet altijd eenduidig is.
Ondertussen maakte ik wat foto's van het beukenbos, de stille getuigen van deze dagen. Ik heb hem blauw afgewerkt; dit vond ik mooi bij de sfeer passen.
