Op de een of andere manier fascineren vossen mij enorm. Dit begon al als tiener. Ik bracht uren door voor een hol, waarvan ik dacht dat er vossen woonden. Helaas liet die vos zich niet zien. Op een vakantie in Frankrijk hadden we ergens jonge vosjes gezien en ook daar was ik de komende dagen niet weg te slaan. En tijdens een familieweekend vorig jaar in de Kennemerduinen heb ik ook heel wat afgezocht naar een vos die daar rondstruinde.
Ik weet niet wat het is, maar de blik van een vos vind ik geweldig. Nieuwsgierig, scherp, sluw; allemaal eigenschappen die horen bij de vos. Maar het blijven rovers natuurlijk. Daarom door velen verguisd. Zeker wanneer er weer eens 1 heeft huisgehouden in een kippenren.
De laatste tijd heb ik er een paar op het oog. Regelmatig laten ze zich zien (ook overdag!) op een mooi stukje open terrein. Pas had ik er 1 gespot die lekker zat te genieten van de eerste voorjaarszon. Heel voorzichtig sloop ik erheen en kon ik een paar foto’s maken. Helaas alleen net niet helemaal topscherp. Ik ben bang dat de autofocus was ingesteld op de hei op de achtergrond.
Een week later zag ik er 1 jagen. Even later passeerde hij me met een konijn in de bek. Maar dit ging allemaal veel te snel voor de foto. Ik zag hem nog een paar keer verderop aan het konijn peuzelen, maar uiteindelijk was hij mij te slim af. Die rotvos!
Dit is overigens de titel van een documentaire die nu te zien is in sommige bioscopen.
Ondertussen blijf ik gewoon door ‘jagen’….