Afgelopen week terug gekeerd van een lang weekend Finland. Het idee was om de beren in mooie herfstkleuren te kunnen fotograferen. De herfstkleuren waren er zeker, maar de beren…
De eerste middag/avond was ons uitzicht niets meer dan een wat berenhutjes en gele berkjes. De beren bleven echter in het berenbos. De tweede middag/avond hetzelfde verhaal. Alles bleef stil op wat kraaien, meeuwen en 2 zeearenden na.
Dan moest het de derde avond maar gebeuren. We besloten om alledrie (inmiddels was Edwin Giesbers ook aangekomen) in een ander hutje plaats te nemen. De communicatie verliep per sms in de trant van mooi licht, niet? Beer plakken er later wel in. Totdat ik opgeschrikt werd door wat gerommel. Het was al bijna donker en ik had de waarschuwings smsjes van mijn maat Dirk-jan gemist, omdat ik verzeild was geraakt in het spelletje snake op mijn mobiel. Terwijl ik snel de camera bijdraaide keerde de beer opeens naar achteren en schrok ze blijkbaar van iets, waarna ze vlug vertrok richting het bos. Vaak zijn ze erg alert, want de grote jongens (de mannen) jagen de kleinere beren vaak weg. Even nog zag ik haar tussen de bomen op de vlakte rechtvoor en met 3200 iso kon ik nog deze foto maken. Later zag ik dat ze me haar achterste liet zien. Wel symbolisch voor deze trip. We liepen achter de feiten aan (of waren het nu beren). Wel genoten van de fraaie herfstkleuren. De berken waren daar al op veel plekken knalgeel.