Gisteren ging mijn dochter Dieke (6) weer eens mee met papa op fotojacht in de vroegte (zoals ze het zelf noemt). Dit vindt ze altijd erg spannend. In het donker op, fiets mee achterin en dan richting de Veluwe. Terwijl het gloort in het oosten rijden we richting Kootwijk. Zelf heb ik nog moeite met wakker worden, maar Dieke kletst me al de oren van mijn hoofd. Ze is ingepakt als een mummie, want het belooft een koude start van de ochtend te worden. Het eerste plan is om wat foto’s te maken van de zonsopkomst bij een ven (Gerritsfles). Auto geparkeerd en Dieke bij me achterop om het eerste stuk op de fiets te kunnen afleggen. Eenmaal in de buurt van de ven stuitten we eerst op 2 wilde zwijnen. Dieke is helaas 2x te laat (ze staken de weg over) om ze te zien. Het vennetje is eerst lastig te vinden, en ’t blijkt dat het in niet toegankelijk gebied ligt.
Dus daarom maar richting het Kootwijkerzand om mosjes te fotograferen. Dieke had het in het begin erg koud, maar gelukkig kreeg de zon steeds meer kracht en begon ze er weer lol in te krijgen. Op het Kootwijkerzand maakte Dieke een paar foto’s, maar besloot toen dat ze liever wilde spelen (glijbaan maken op een zandheuvel). Papa ging ook maar verder met spelen (mosjes fotograferen), toen ze plotseling kwam aanrennen: “Papa, ik heb een gewei gevonden!” Een beetje sceptisch liep ik met haar mee en waarempel dat lag zomaar een gewei in het zand! Dieke kon haar geluk niet op. Foto’s gemaakt en mama en opa en oma direct op de hoogte gebracht. Ook ik ben natuurlijk trots op mijn kleine natuurspeurder, want zoiets had ik ook nog niet eerder gevonden. Het gewei moest natuurlijk mee en gaat nu op tournee langs de kerk, de klas, de BSO etc….
En o ja, ik heb ook nog mooie mosjes kunnen fotograferen. Op sommige plekken ziet het rood van het ruig haarmos. Hieronder een detailopname van deze morgen.
