Bij het fotograferen van landschappen ben je erg afhankelijk van het licht. Het optimale licht heb je soms maar een paar minuten per dag. Ik las deze week een verhaal van een Engelse landschapsfotograaf die er 5 jaar over gedaan had om een plekje bij het mooiste licht te kunnen vastleggen!
Vandaag was ik vroeg opgestaan om rond zonsopkomst op locatie te kunnen zijn (Rozendaalse Veld). Daar aangekomen was het nog grauw en het leek er niet op dat dat nog ging veranderen. Daarom maar wat rondgefietst om de omgeving te verkennen. Een rotte zwijnen liep vlak voor me het bos uit. Ze hadden al (of nog?) een behoorlijk aantal jongen. Bij het uitkijkpunt ‘de Elsberg’ was het nog steeds grauw. Toch maar wat landschapsplaten gemaakt. Op 1 bleek er achteraf een roedel herten te staan zonder dat ik het in de gaten heb gehad!
Op weg richting de Posbank zag ik het licht veranderen. De lucht begon vanuit het westen gaten te vertonen en de laaghangende bewolking begon op te lossen. Dat zijn vaak bijzondere momenten met speciale lichtval. Dus toch maar even de hei opgelopen op de Posbank. Snel een mooi plekje gezocht en daar werd ik getracteerd op heel bjizonder licht. De zon kreeg vat op de bovenlaag, maar daaronder zat nog veel vocht in de lucht. Dit leverde een fraaie lichtval op. Voor de lens heb ik 2 grijsverloopfilters geschroefd (2 stops en 3 stops). Dit om de lichte lucht tegen te houden. De lucht leek dit half uur wel op een schilderij en veranderde steeds.
Wachten op het licht. Dat heb ik deze morgen weer ervaren. Deze zin zat in mijn hoofd, omdat dit een stukje is uit een lied (van Elly & Rikkert) wat ik met de kinderen op school zing:

Wachten op het wonder
Wachten op het licht
Wachten op het wonder
Van dat heerlijke bericht
Immanuël Immanuël
God zal met ons zijn

We leven naar het kerstfeest toe; een feest van licht, waarin het Licht naar deze wereld kwam. Zoals bij zoveel dingen is misschien het leven naar iets toe net zo belangrijk als de gebeurtenis zelf.