Gisteren wederom ontdekt dat ijsbreken niet het sterkste punt is van mijn drijfhut. Er zit geen punt aan dus het ijs wordt maar lastig gebroken. Toch wilde ik graag naar een ander open stukje en dus zat er niets anders op dan een soort hoppende beweging te maken, door telkens met een soort schoolslag kracht te zetten, en dan met de voorkant te landen op het ijs. Dit lukte uiteindelijk, maar het ging maar heel langzaam en de vogels waren uiteraard ook een op afstand gebleven na het zien van dit krakende en hoppende gevaarte! Niet zo succesvol dus, maar ja, that’s all in the game. Het blijft lastig om ze mooi voor de hut te krijgen, maar lukt het eenmaal, dan levert het ook vaak mooie plaatjes op.

Vandaag maar weer eens mijn geluk beproeft in de boshut. Dit levert sneller resultaat op, al zijn op dit moment de dagen kort en was er pas vanaf een uur of 11 acceptabel licht in het bos. Wel mooi om te zien hoe het af en aan vliegt met vogels. Ze zijn inmiddels goed gewend, en we kunnen het inrichten zoals we het willen hebben.

Comments are closed.