Afgelopen vrijdag op zoek geweest naar heikikkers. Een intrigerende soort. Ze paren maar een paar dagen per jaar en de mannetjes kleuren daarbij blauw. Punt is alleen dat dit het ene jaar veel meer gebeurt dan het andere jaar. Zo waren ze bijvoorbeeld vorig jaar nauwelijks blauw verkleurd. ‘s Ochtends had ik eerst een tijdje doorgebracht bij een groep van wel een paar honderd kepen (soort vinken). Ze wilden echter niet dichtbij genoeg komen voor de foto. Dan maar even checken bij een ven waar jaarlijks heikikkers zitten. Ik kwam aanlopen en ik hoorde gelijk al het kenmerkende geklok van de heikikkers. Doet me altijd een beetje denken aan het kraken van het ijs in de winter tijdens het schaatsen. Ze zaten mooi dichtbij, maar als ik er bij kwam verdwenen ze toch weer snel onder water. Ze zijn meestal vrij schuw. Gelukkig kwam er na een uurtje of zo toch nog een stelletje even mooi in beeld (zie foto).

Tussen de middag de kinderen van school gehaald, en ‘s middags weer naar het plekje geweest. Helaas waren ze toen niet meer zo actief. Daarom nog even langs bij het stuifzandgebied ‘de Pollen’ op de Hoge Veluwe. Na de harde wind van de afgelopen week, verwachtte ik hier mooie patronen in het zand. Gecombineerd met de fraaie Hollandse luchten moest dit wel een mooi beeld opleveren (zie onderstaande foto, gemaakt met polarisatiefilter). Het lijkt wel de Sahara, maar het is toch echt de Veluwe.

Deze ochtend op weg naar Friesland nog een stop gemaakt om de zon te zien opkomen boven het Kootwijkerzand. Gelukkig was ik net op tijd, en kon ik vanaf de uitkijktoren nog wat plaatjes schieten met de telelens.

Comments are closed.