‘s Ochtends vroeg weggerden zodat ik met zonsopkomst in de Oostvaardersplassen kon zijn. Dat leek me wel wat. Nog niemand op het ijs en genieten van de stilte, het schaatsen en de vogels. Bij aankomst liep ik langs een bordje met gevaarlyk ys. Toch maar doorgelopen, want ik houd wel van gevaarlijk ijs. Bij de hut de grauwe gans was ik inderdaad de eerste die zijn ijzers onderbond. Het was een prachtige ochtend. De ganzen vlogen over mijn hoofd. Langzaam maar zeker kwamen er meer schaatsers. Ik besloot de doorsteek te maken naar de andere kant. Een beetje kruip-door-sluip-door, maar het is mogelijk. Onderweg schrok een edelhert van mij en liep snel terug. Baardmannetjes pingden er lustig op los. Aan de andere kant een stuk over de vaart geschaatst en daar zie je dan de Oostvaardersplassen eens van een andere kant. Een kant waar je normaal niet in mag komen. Lang leve het ijs! Een clubje edelherten stond in het ochtendtegenlicht en liet zich mooi fotograferen. Helaas lette ik bij het opstappen op het ijs niet genoeg op en zakte erdoor, waardoor mijn ene voet nat werd. Maar snel de natte sok uit gedaan, en op blote voeten verder. Dit doen per slot van rekening de echte wedstrijdschaatsers ook. Ik had gehoopt ook nog baardmannen op de foto te kunnen zetten, maar die bleven te diep in het riet. Wel vloog er een roerdomp over en stak er een waterral de vaart over.
Het begon drukker te worden, dus tijd om weer terug te gaan. Op de terugweg ben ik nog even in Zeewolde geweest, waar ik koperwieken en pestvogels kon fotograferen. Al met al een heerlijk winters dagje. Gelukkig houden we voorlopig nog even dit winterweer.